Zgjohem, shkoj te dritarja, shikoj - ora ende nuk funksionon. Është vendosur në një shtyllë të lartë në hyrje të Parkut në rrugën me emrin historik Bulevardi Ilinden. Askush nuk e rregullon, askush nuk e ka nisur tash e tre vjet. A qëndron aty duke pritur që të bëhet protagonisti kryesor i ndonjë shfaqjeje teatrale dhe të tregojë histori për njerëzit që ecin çdo ditë poshtë saj përgjatë Bulevardit Ilinden dhe hyrjes së Parkut të Qytetit?

Unë jam duke ecur nëpër park dhe shoh gjyshin me nipin, nipi është tre vjeç. Një fëmijë i vogël por që flet shumë, por jo me gjyshin e vet: flet, vrapon, bërtet, qesh, gjunjëzohet, dëgjon, përgjigjet. Unë afrohem dhe shoh një flutur. Ajo i sulet lules së sapoçelur, kurse fëmija e mbron lulen dhe e përzë fluturën tej. Dy ketra që po vrapojnë të lumtur lart e poshtë pemës pushojnë së luajturi, shikojnë fëmijën dhe tundin bishtin. Korbi i pa të gjitha këto dhe fluturoi te fëmija. Fëmija i tha: "Hë Korbush, a e përzura bukur fluturën?" Korbi klikoi sqepin e tij. A e pa gjyshi teatrin e krijuar nga nipi trevjeçar?

Duke ecur nëpër park, hasa në një deponi të vogël të egër – mbeturina të shpërndara, konserva, shishe, gazeta të grisura, lëvozhga farash, sanduiçë të pangrënë deri në fund... Një burrë lëviz nëpër mbeturina. E merr një konservë, e vëzhgon me përpikëri dhe e lë mënjanë, po ashtu edhe tjetrën. E merr një shishe, e shikon dhe mendon - ishte pirë për pikëllim apo për gëzim? E lë mënjanë, edhe tjetrën po ashtu. Gazetat nuk i shtyp, i shikon fillimisht dhe pastaj i palos si duhet. Atë gjysmën e sanduiçit fillimisht do ta puthë dhe më pas do ta fusë në një qese. Dukej sikur njeriu po kërkonte të kaluarën e çdo objekti të hedhur dhe, duke e shpëtuar atë nga shkatërrimi i pamëshirshëm, përfundimtar, përpiqej t'i zgjaste jetën. A po shikoj një shfaqje teatri!

Njeriut i duhet ajër i pastër. Në qytet nuk ka shumë të tillë. Prandaj ai ngjitet drejt majës së malit, duke menduar me vete se atje lart është më lehtë të marrësh frymë, po edhe pamja të arrin më larg. Nga lart shihet i gjithë qyteti si në pëllëmbë të dorës. – Ah, sikur të kisha krahë për të fluturuar, mendoi njeriu. – Pse jo, në teatër thonë JEMI TË GJITHË ZOGJ, ja ku i kam krahët. Dhe njeriu fluturoi si zog. Fluturon, fluturon dhe thotë SA AFËR ËSHTË DIELLI.
Kurse poshtë qyteti gjëmon – makinat mbinxehen, njerëz në nguti, të zënë, të lirë, të trishtuar, të gëzuar, fëmijë që vrapojnë, qen të nxjerrë për shëtitje... Në një çast e sheh qartë të riun duke zbritur nga biçikleta e vet, e lë atë, e merr plakun për dore dhe e ndihmon që ta kalojë rrugën, sigurt në vendkalimin e këmbësorëve.

Ndërsa atje larg, ja ku po shihet deti. Një anije e madhe lundron dhe ngrit valë të mëdha, dhe ato, valët, arrijnë shpejt te një varkë e vogël dhe e godasin atë me gjithë forcën e tyre. Varka lëkundet shumë, ta merr mendja do të copëtohet, do të fundoset, por jo, ja ku është, e mban drejtimi dhe lundron drejt cakut të vet. A është ky teatër, apo është një ëndërr!

27 mars, agim. Akoma nuk jam zgjuar. E ëndërroj fluturën, është kthyer te fëmija, qarkullon rreth tij dhe më pas qetësisht zbret mbi supin e tij.
Shoh në ëndërr si njeriu i heq këpucët dhe ashtu zbathur, i kënaqur ec nëpër deponinë e pastruar.
I riu kthehet për biçikletën e tij, i hip dhe nis t’u japë pedaleve.

Varka e vogël lundron ngadalë drejt portit të vet.
Ëndërroj se zgjohem. I afrohem dritares dhe shikoj – ora në Bulevardin Ilinden – punon. Jam në ëndërr, apo është e vërtetë? Njëfarë mjeshtri i quajtur Teatër e ka ndrequr!
Teatri është një ëndërr, teatri është jetë. Teatri ruan, pastron, fluturon, ëndërron, na zgjon.

Duajeni teatrin, duajeni jetën!

Emil Ruben
Përktheu: Ilir Ajdini